Sporen braken de mist

2 september 2009

Een stem schilderde de horizon
Deze toonde zich in ongekende kleuren.
Ze school in de armen van geborgenheid.
Danste in de glimlach van onbevangenheid.
De droom ging uit haar dromen
De lucht kleurde grijs
De glimlach bevroor
Kristallen herinneringen
Spiegelden haar pijn.

De horizon herstelde
De klanken nimmer vergeten
Geborgenheid toonde in andere kleuren
Onbevangenheid gaf een nieuw delen
De glimlach ontdooide
Pijn brak het kristal
Herinneringen schenen door
Een deken grijs getint benam het zicht.

Nevel bleef achter
Sporen braken de mist
Gevolgd door een delen
Verliet het toneel de dans
Waar een zwaan
Haar kwetsbaar verendek
Voorzichtig uitprobeerde
In een stille vlucht.